Song of Hiawatha

Song of Hiawatha

 

Deze exotische naam – Song of Hiawatha – klinkt me als muziek in de oren. Het is de titel van een episch gedicht uit 1855 van Henry W. Longfellow. Tevens is het de naam van een Engelse volbloed. Paarden krijgen heel dikwijls mooie namen toebedeeld die ze natuurlijk verdienen, edel als ze zijn. Ik herinner me Hiawatha en zijn geliefde Minnehaha uit dit ontroerende mooie lied van de Indianen, opgevoerd door acteur Anton Cogen in een prachtige monoloog.

Song of Hiawatha was één van de opponenten van mijn poulain Zambezi Sun in de Prix de l’Arc de Triomphe in Paris-Longchamp van 2007. Zambezi Sun was in die dagen hét superpaard van Zijne Hoogheid Prins Khalid Abdullah. Dit prachtpaard werd uitgeroepen tot nummer vijf van de wereldranglijst op de klassieke afstand van 2.400 meter. Mijn manuele therapie zorgde voor de comeback van deze kampioen van de renbaan. De winnaar van de Grand Prix de Paris, op Quatorze Juillet, knoopte terug aan met de overwinning in de Prix Foy te Longchamp na een bloedstollende eindsprint tegen de crack van die andere paardenprins, Zijne Hoogheid Sjeik Mohammed bin Rashid Al Maktoum, emir van Dubai.

Zambezi Sun wint de Grand Prix de Paris met vijf lengten voorsprong

Zambezi Sun wint de Grand Prix de Paris met vijf lengten voorsprong

 

De ster schitterde terug aan het firmament van de galopwereld. Het paard was nochtans enkele maanden voordien als compleet verloren beschouwd voor de rensport. Zijn Franse trainer, Monsieur Bary, legde al zijn hoop in mijn behandeling. De verwachtingen waren torenhoog gespannen. De gehele entourage van het paard was gebaat bij de terugkeer van de vierjarige poulain. Er werd op een wonder gehoopt. Wat geen dierenarts of paardenkliniek voor elkaar kreeg, lukte met mijn behandeling. De eerste zondag van oktober 2008 was het genieten tijdens de meest bekeken sportwedstrijd ter wereld. Eén miljard tv-kijkers wereldwijd voor de Qatar Prix de l’Arc de Triomphe! Veerle, Isabeau – onze jongste dochter die gek is op paarden – en ik tekenden present op de hoofdtribune voor het hoogtepunt van het seizoen. We mochten plaats nemen in de buurt van de Qatarese delegatie die tegenwoordig de wedstrijd organiseert. Het stormweer kon ons niet deren. De race – de apotheose van een hele campagne – was intens genieten. De spanning van de voorbije maanden was vergeten en we genoten van dit onvergetelijk moment. Even niet denken aan het wedstrijdresultaat, maar intens genieten van de race
Tom Booker’s vader – uit ‘De paardenfluisteraar’ – had eens op een mooie avond gezegd : ‘Ik denk dat eeuwigheid niet veel anders is dan een aaneenrijging van momenten. En ik denk dat je niet veel anders kunt doen dan steeds per keer maar één moment beleven, zonder je al te druk te maken over het vorige moment of het volgende’.

Annabelle heeft me het boek cadeau gedaan als studiemateriaal. Ze zei me dat ze zich goed kan vinden in deze gedachte. Tom vond het de beste leefregel die hij ooit gehoord heeft. Op de hippodroom van Longchamp genoten we van iedere seconde, van start tot finish. Elke beweging van ons paard heb ik gezien, gevolgd en meegeleefd. Haast zonder spanning, ten volle genietend, als bekroning voor de gedane inspanningen van voordien.

Gregg Braden woont op drieduizend meter hoogte in de Amerikaanse staat New Mexico. Een Indiaanse vriend belde hem op. Het was kurkdroog in de streek, de grootste droogte in meer dan honderd jaar. Hij nodigde Gregg uit om met hem regen te bidden op de plaats waar zijn voorvaderen dit sinds eeuwen plegen te doen. Gregg moest een beetje lachen om zijn leuke variatie van de Engelse taal. Aangekomen op de heilige plaats ging de indiaan op de grond zitten in kleermakerszit en sloot zijn ogen. Hij sprak gedurende korte tijd in de inheemse taal van zijn volk, hooguit twintig seconden. Dan stond hij ineens op en zei : ‘Kom we gaan iets eten, ik heb honger’. Gregg antwoordde : ‘Je bent naar hier gekomen om te bidden voor regen’. Zijn Indiaanse vriend David merkte op als men bidt voor regen, het onmogelijk kan regenen. David legde Gregg uit als men bidt voor iets, voor regen, voor genezing, voor een levenspartner,… dat men dan eigenlijk benadrukt dat het er nu en hier niet is. Gregg vroeg zijn vriend wat hij deed toen hij de ogen sloot. David zei : ‘Ik ervoer het gevoel alsof de regen gelukzalig over mij kwam, alsof ik in de modder zat, alsof ik de geur van een frisse regenbui rook. Dan bedankte ik voor de regen die al aanwezig was.’ Na de lunch reden de vrienden naar huis. Toen Gregg thuis kwam, stapelden grijze wolken zich op. Even later begon het hevig te regenen. Met bakken kwam de regen naar beneden en snel was het landschap in een modderpoel herschapen. Het bleef de rest van de dag regenen. De volgende dag regende het ook en zelfs de dag erna.

De voorouders van de verschillende beschavingen hebben deze vorm van gebed altijd gekend. Ook in het evangelie werd er uitleg gegeven. Spijtig genoeg ontbreken sinds 300 na Christus enkele richtlijnen. Het is van primordiaal belang te spreken in de taal die het veld of de goddelijke matrix begrijpt. Het hart is het centrum in ons lichaam dat veruit de meeste elektromagnetische velden produceert. Deze elektromagnetische velden zijn de taal van het veld. Het veld is elektromagnetisch en herkent het gevoel in het hart eerder dan uitgesproken woorden. Met deze eeuwenoude wijsheid van zijn voorvaderen heeft David rekening gehouden toen hij regen bad.

uit : ‘de technologie van het wonder’Jo Vandemeulebroucke

admin

Reacties zijn gesloten.